Tuesday, April 6, 2010

വരുമെന്ന പ്രതീക്ഷയുമായ് ...

ഒരിക്കല്‍ വേനലും
മഴയും അനുരാഗത്തിന്‍
അടിമകളായി.
ഇരുവരും മുടിഞ്ഞ
പ്രേമത്താല്‍ പരവശരായി.

അനുരാഗ വിവശരായ
മഴയും വേനലും
പരസ്പരം കൈ മാറി
അവര്‍ തന്‍ കുളിരും ചൂടും .

ഒരു നാള്‍ എവിടെയോ
അപ്രത്യക്ഷ്മായി
ഇരൂവരും ഭൂമിയില്നിന്ന്.
വേദനയോടെ പാവം ഭൂമിയോ
ഇന്ന് നോക്കിയിരിക്കുന്നു
അവര്‍ തിരികെ വരുമെന്ന പ്രതീക്ഷയുമായ്.....

6 comments:

mukthar udarampoyil said...

പ്രതീക്ഷ!

ആദ്യ വരികളില്‍
കവിത കണ്ടു..

അവസാന പാരയില്‍ അത്
ഒലിച്ചു പോയി..

ഭാവുകങ്ങള്‍...

ശ്രീ said...

വരുമായിരിയ്ക്കുമെന്നേ...

ജീവി കരിവെള്ളൂര്‍ said...

അവര്‍ തിരികെ വന്നില്ലെങ്കില്‍ നമ്മുടെ നിലനില്പ് “?” ആയിരിക്കും .

അത്രമേല്‍ പ്രണയിച്ച വേനലും മഴയും ; വേനല്‍മഴയുണ്ടെങ്കിലും മഴവേനലില്ലാത്തതെന്തേ ?

കൊച്ചിയില്‍ വേനല്‍മഴയുടെ കുളിര്‍മയില്‍ മനം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നൂ .

നിശാഗന്ധി said...

വായിച്ചതിനും അഭിപ്രായങ്ങള്‍ക്കും നന്ദി മുക്താര്‍ ,ശ്രീ,ജീവി കരിവെള്ളൂര്‍ ....

എന്‍.ബി.സുരേഷ് said...

nanma agrahikkunna oru manas kavithayil undu.

നിശാഗന്ധി said...

നന്ദി എന്‍.ബി.സുരേഷ് ....

കാക്ക ജന്മം .............

നഗരത്തിൻ ഓരത്ത് മാമരത്തിൻ ചില്ലയിൽ നീ അന്തിയുറങ്ങുന്നു. ആ മാമര ചുവട്ടിൽ കദനത്തിൻ കിനാവു കണ്ടു ഞാനോ ഉറങ്ങന്നു . കറുത്ത പുകയുള്ള നഗരം ...