Sunday, April 18, 2010

ഒരു വിരഹ ഗാനം

കരയിലെന്‍ കളിമണ്‍ കൂടാരം
കടല്‍ തിരയേറ്റു തകരുന്നു
മനസ്സില്‍
മായാത്ത നിന്‍ രൂപം
മെഴുകുതിരിയായി കത്തി ഉരുകുന്നു

എരിയുകയാണോമനേ എന്‍ നെഞ്ചിലെ കനലുകള്‍
എരിഞ്ഞണയുകയാണോമനേ എന്‍ മണ്ചിരാതുകള്‍
ഇണയറ്റ കിളി തന്‍ മനം പോലെ
കരയാതേ നീ കരഞ്ഞു തളരാതേ

പിരിയുകയാണോ നീ മറുവാക്കുകളില്ലാതെ
അകലുകയാണോ നീ അതിരുകളില്ലാതെ
മുറിവേറ്റ മാന്പേട തന്‍ കദനം പോലെ
മനമുരുകാതേ നീ മാഞ്ഞു പോകാതേ

വിടപറയാം വേര്‍പാടുകളുടെ നൊമ്പരമായ്
വിരഹിണി നീ വിതുമ്പാതെ
വരമുണ്ടെങ്കില്‍ വീണ്ടുമൊന്നിക്കാം
വരും ജന്മത്തില്‍ വേര്‍പിരിയാതെ.............

7 comments:

junaith said...

ആശംസകള്‍

Geetha said...

വരമുണ്ടെങ്കില്‍ വീണ്ടുമൊന്നിക്കാം
വരും ജന്മത്തില്‍ വേര്‍പിരിയാതെ.............

ആശംസകള്‍

hAnLLaLaTh said...

..വിരഹം അനിവാര്യതയാണ് പലപ്പോഴും...

നിശാഗന്ധി said...

നന്ദി junaith,Geetha,hAnLLaLaTh.....

എന്‍.ബി.സുരേഷ് said...

ക്ഷമ പറയുവാന്‍ വീര്‍പ്പുമുട്ടും
പരസ്പര സമുദ്രങ്ങള്‍ നെഞ്ചിലടക്കി നാം
ഒരു ശരല്‍ക്കാല സായന്തനത്തിന്റെ
കരയില്‍നിന്നും പിരിഞ്ഞുപോകുമ്പൊഴും,
വെയില്‍ പുരണ്ടതാം നിന്‍ വിരല്‍ക്കൂമ്പിന്റെ
മൃദുലകമ്പനമെന്‍ കൈഞരമ്പുകള്‍-
ക്കറിയുവാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല, മാനസം
മുറുകിടുമ്മ്പൊഴും നിന്റെ കണ്‍പീലിതന്‍
നനവ് ചുണ്ടുകൊണ്ടൊപ്പിയിട്ടില്ല ഞാന്‍.
(വ്യര്‍ഥ മാസത്തിലെ കഷ്ട രാത്രി-ചുള്ളിക്കാട്)

വിരഹവും സമാഗമവുമല്ലേ ഈ ജീവിതം

നിശാഗന്ധി said...

നന്ദി സുരേഷ്....

"വിരഹവും സമാഗമവുമല്ലേ ഈ ജീവിതം"

വളരെ ശരിയാണ്.

അമ്പിളി. said...

Very Nice. Best wishes.